De wereld staat op een kantelpunt. Misschien voel jij het ook: er is zoveel beweging, verwarring, opschudding. Alsof de oude manier van leven aan het afbrokkelen is — maar wat daarvoor in de plaats komt, is nog niet duidelijk. We zitten in een overgang. In een tussenfase. Ik noem het: de woestijn.
Net als in het oude, archetypische verhaal over het volk dat Egypte verliet, voelen ook wij dat we niet langer kunnen blijven in een werkelijkheid die gebouwd is op overleven. Egypte staat daarin symbool voor het oude leven — waarin we ons lieten leiden door angst, plicht, controle, en systemen waarin we gaven maar nauwelijks ontvingen. Die wereld begint nu uit elkaar te vallen. En dat is geen toeval.
We zijn als mensheid aan het loskomen van dat oude Egypte. Niet ineens, maar wel steeds dieper. De afgelopen jaren zijn velen wakker geschud. We zijn gaan zien dat het zo niet langer werkt — in relaties, in werk, in hoe we omgaan met de aarde en met elkaar.
Maar hier komt het lastige: het nieuwe is er nog niet. We zijn onderweg naar het Beloofde Land — een innerlijke plek van leven in waarheid, verbinding en heelheid — maar we zijn er nog niet. We zitten er precies tussenin. En die plek is niet comfortabel. Het voelt onduidelijk, onzeker, onstabiel. Je kunt niet meer terug naar hoe het was — maar ook nog niet vooruit. Je weet: het oude werkt niet meer, maar het nieuwe staat nog niet stevig genoeg.
Ik zie het overal terug. Mensen zeggen hun baan op, stoppen met relaties, veranderen van koers… maar hebben nog geen duidelijk beeld van wat er dan wél komt. En dat is precies wat deze tijd vraagt: dat we durven loslaten, zonder meteen te weten wat de volgende stap zal zijn. Dat is niet makkelijk. Je komt jezelf tegen. Je overtuigingen. Je angsten. Je neiging om grip te willen houden. Maar het is wél nodig.
Want deze tussenfase — hoe ongemakkelijk ook — is een cruciale periode van zuivering. We worden uitgenodigd om op te schonen wat niet klopt. Om echt te gaan voelen wat wél klopt. En om te leren vertrouwen op iets groters dan ons hoofd.
In mijn leven heb ik veel van het oude losgelaten. Rollen, verantwoordelijkheden, patronen die niet meer bij me pasten. En ik kwam in een soort leegte terecht. Niet fijn, wel nodig. Want juist in die leegte ontstond er helderheid over wie ik werkelijk ben en wat ik hier te doen heb. Ik zie nu hetzelfde gebeuren op collectief niveau. We zitten met z'n allen in deze 'woestijnreis'. En nee — dat is geen straf of crisis. Het is een overgang. Een fase waarin we leren leven vanuit een ander bewustzijn. Meer afgestemd. Meer verbonden. Meer echt.
En het goede nieuws? Het Beloofde Land komt dichterbij. Je ziet het in nieuwe initiatieven, andere manieren van samenleven, meer mensen die wakker worden en kiezen voor bewustzijn. Het is geen fysieke plek, maar een manier van leven. Een innerlijke staat van zijn waarin we eerlijk, liefdevol en in afstemming met onze ziel leven.
We zijn er nog niet, maar we zijn onderweg. En hoe meer mensen blijven kiezen voor waarheid, liefde en helderheid, hoe sneller het nieuwe steviger wordt. Dus als jij je moe voelt, verdwaald of even niet weet waar je staat — weet dan: je bent niet de enige. We zitten hier samen in. En we bewegen richting iets dat écht klopt.
Blijf voelen. Blijf kiezen wat waar is voor jou. Ook als het nog niet zeker voelt. Juist dan. We zijn op weg van Egypte naar het Beloofde Land. En de woestijn? Die maken we samen begaanbaar.
Stoppen met pleasen lukt niet door alleen te begrijpen waarom je het doet. Inzicht laat zien waar het patroon vandaan komt, maar je zenuwstelsel bepaalt of je het ook echt kunt loslaten. Zolang je systeem aanpassen als veiliger ervaart dan jezelf uitspreken, val je terug, ook als je het patroon al helemaal doorziet. Hieronder lees je wat pleasen...
Het heilig huwelijk is het samenkomen van je vrouwelijke en je mannelijke energie in jezelf. Je vrouwelijke energie voelt en ontvangt. Je mannelijke energie geeft daar vorm aan en brengt het de wereld in. Zolang die twee los van elkaar werken, voel je vaak het een terwijl je het ander doet. Zodra ze gaan samenwerken, ontstaat er iets nieuws:...
Misschien herken je dit. Je zegt ja terwijl je nee voelt. Je bent moe na een verjaardag terwijl er niets bijzonders gebeurde. Je houdt je in tijdens een vergadering, ook al heb je allang een mening. Je speelt een gesprek de hele avond opnieuw af in je hoofd. Je hebt al veel aan jezelf gewerkt en toch val je op dit soort momenten steeds weer terug....
3D en 5D beschrijven twee manieren van leven, de ene gestuurd door angst en oude patronen, de andere door rust en je eigen weten. Deze taal komt uit de wereld van bewustzijnsgroei. In dit blog leg ik in gewone taal uit wat 3D en 5D betekenen, hoe ik deze overgang in mijn eigen leven heb herkend en wat je aan deze taal hebt in je dagelijks leven....
Als je je leeg voelt na contact met anderen, terwijl er niets vervelends is gebeurd, ligt de oorzaak vaak niet bij de mensen zelf, maar bij de oppervlakkigheid van het gesprek. Vooral wanneer je hooggevoelig én hoogbegaafd bent, kost oppervlakkig contact je meer energie dan een gesprek dat wel ergens over gaat. In dit blog leg ik uit waarom dat...
Steeds meer mensen voelen dat de oude manier van een relatie hebben niet meer past. Je woont samen, deelt een bed en een agenda, en toch verlang je stiekem naar een avond helemaal alleen. Of je bent al jaren single en merkt dat je bij iedere kans op een relatie een stap terug zet. Dat zegt niets over jou of...
Veel mensen denken bij de Nieuwe Aarde aan een plek of een moment in de toekomst. Voor mij is dat niet zo. De Nieuwe Aarde is een nieuw bewustzijn dat je nu al kunt leven, in je gewone dagelijkse keuzes. In dit artikel deel ik mijn visie, gebaseerd op vijfentwintig jaar werk met bewustzijn en op mijn eigen weg daarin. ...
Iemand zei laatst tegen me: "Jij bent unfuckwithable." Ik moest lachen. Ik had nog nooit van dat woord gehoord. Ik zocht het op — en het resoneerde meteen. Alsof er eindelijk een woord was voor hoe ik me voel. Stevig bij mezelf, in mijn vrouwelijke kracht. Unfuckwithable...