Pleasen en aanpassen komen volgens mijn eigen visie voort uit drie pijnen. Ook jezelf klein houden komt daaruit voort: de pijn van afscheiding van de goddelijke bron, de Eva-pijn en heksentrauma. Deze pijnen worden in je leven aangeraakt door gebeurtenissen en zetten je zenuwstelsel in de beschermingsstand. Dit is geen wetenschappelijke theorie, maar het inzicht dat ik in twintig jaar werk met vrouwen heb ontwikkeld. In deze blog lees je wat elke pijn inhoudt en hoe je ze in je eigen leven herkent.
Veel vrouwen herkennen het patroon van pleasen en aanpassen. Ook zichzelf klein houden herkennen ze. Vaak snappen ze niet goed waar dat precies vandaan komt. Boeken en therapie geven vaak wel woorden voor het gedrag zelf, maar niet voor de pijn die daaronder ligt. In mijn werk met vrouwen zie ik steeds dezelfde drie pijnen terugkomen. Je vindt ze nergens anders beschreven. Het is mijn eigen visie, ontstaan uit jarenlang werken met vrouwen en met mezelf.
Ik werk al meer dan twintig jaar met vrouwen op het gebied van bewustzijn en heling. In al die jaren zag ik bij bijna elke vrouw met wie ik werkte hetzelfde patroon terugkomen: pleasen en aanpassen. Ook jezelf klein houden zag ik terug, ook wanneer ze allang wist wat ze eigenlijk voelde. Op een gegeven moment kon ik niet meer geloven dat dit toeval was of alleen persoonlijke geschiedenis. Er zat iets onder dat patroon dat bij bijna elke vrouw hetzelfde was.
Zo kwam ik uit bij drie pijnen die ik steeds weer terugzag. Ik noem ze de pijn van afscheiding van de goddelijke bron, de Eva-pijn en heksentrauma.
Deze pijn gaat over erbij willen horen en de angst om buitengesloten te worden. Ze voelt als een oergemis, het gevoel dat je ooit verbonden was met iets groters en dat die verbinding is verbroken.
In het dagelijks leven zie je deze pijn terug in de behoefte om erbij te horen, ook als dat betekent dat je jezelf wegcijfert. Je past je aan in een groep of een gesprek, omdat ergens bij horen voelt als overleven.
Deze pijn gaat over schuldgevoel en het goed willen doen. Ook jezelf corrigeren hoort daarbij. Ze zit verweven met het idee dat er iets mis is aan jou als vrouw, of dat je iets fout hebt gedaan door simpelweg te zijn wie je bent.
In het dagelijks leven zie je deze pijn terug in het steeds opnieuw checken of je het wel goed doet, en in jezelf verontschuldigen voor dingen die geen verontschuldiging nodig hebben. Ook een streng innerlijk stemmetje dat elke stap controleert hoort hierbij.
Deze pijn gaat over angst om zichtbaar te zijn en spanning op oordeel. Ook angst voor afwijzing hoort hierbij. Ze zit in je systeem als het gevoel dat zichtbaar zijn met je wijsheid, je waarheid of je kracht gevaarlijk kan zijn.
In het dagelijks leven zie je deze pijn terug in het inslikken van je woorden op het moment dat je iets belangrijks te zeggen hebt, en in het kleiner maken van je boodschap. Ook spanning in je lichaam hoort hierbij, zodra alle aandacht op jou gericht is.
Deze pijnen worden in je leven aangeraakt door gebeurtenissen. Een opmerking of een blik is soms al genoeg. Ook een situatie waarin je je buitengesloten voelt kan dat doen, en je systeem reageert dan alsof het gevaar herkent. Dat zet je zenuwstelsel in de beschermingsstand, en vanaf dat moment reageer je automatisch vanuit oude patronen.
Dat is ook waarom bewustzijn alleen vaak niet genoeg is. Je kunt met je hoofd allang begrijpen dat een situatie veilig is, terwijl je systeem nog reageert vanuit een van deze pijnen. Zolang die pijnen actief zijn, neemt je reactie het in het moment over, ook wanneer je eigenlijk anders wilt reageren.
Dit is geen wetenschappelijke theorie. Het is het inzicht dat ik heb ontwikkeld in twintig jaar werk met vrouwen, en dat ik in mezelf en in de vrouwen die ik begeleid steeds weer bevestigd zie. Ik deel het als mijn eigen visie.
Herken je een van deze pijnen, dan is dat al een stap. Je hoeft niet meteen te weten welke pijn het sterkst speelt. Het begint met merken wanneer je patroon aanslaat, en onderzoeken welke van de drie pijnen daaronder zit.
Wil je weten welk patroon bij jou het meest actief is? Met de gratis test ontdek je welk type beschermingsgedrag jij het meest herkent.
Welke van deze drie herken jij het meest in jezelf?
Dit zijn drie van de pijnen die je zenuwstelsel in de beschermingsstand houden. In waarom je zenuwstelsel in de beschermingsstand blijft staan, ook als je al veel aan jezelf hebt gewerkt lees je het hele mechanisme, van herkenning tot waarom het niet vanzelf overgaat. Herken je vooral de angst voor oordeel zodra je zichtbaar wordt? Lees dan ook waarom durf ik mijn grens niet aan te geven, ook als ik hem voel?
Pleasen en aanpassen komen volgens mijn eigen visie voort uit drie pijnen. Ook jezelf klein houden komt daaruit voort: de pijn van afscheiding van de goddelijke bron, de Eva-pijn en heksentrauma. Deze pijnen worden in je leven aangeraakt door gebeurtenissen en zetten je zenuwstelsel in de beschermingsstand. Dit is geen wetenschappelijke theorie,...
Je kunt veel oude pijn hebben geheeld en toch in je dagelijks leven blijven pleasen of jezelf aanpassen. Dat overkwam mij twintig jaar lang, waarvan ik zestien jaar bleef pleasen. Mijn gedrag veranderde niet doordat ik nog een stuk pijn transformeerde. Het veranderde doordat mijn zenuwstelsel zelf ging wennen aan veiligheid. In deze blog lees je...
Functional freeze is een toestand waarin je zenuwstelsel in de beschermingsstand staat, terwijl je aan de buitenkant gewoon blijft functioneren. Je runt je huishouden, je haalt je werk gewoon af en niemand om je heen ziet dat er iets mis is. Van binnen ben je uitgeput of afgesloten. In dit blog leg ik uit hoe ik dit zelf heb herkend,...
Je grens voelen en je grens uitspreken zijn twee verschillende vaardigheden. Veel vrouwen voelen precies waar hun grens ligt, maar durven die op het moment zelf niet uit te spreken uit angst voor wat de ander daarvan zal denken. In dit blog leg ik uit waarom die angst vaak zwaarder weegt dan de grens zelf, wat ik daar zelf in...
Wat heeft zelfvertrouwen eigenlijk met je zenuwstelsel te maken? Die twee hangen nauwer samen dan je misschien denkt. Zelfvertrouwen wordt vaak gezien als een eigenschap. Je hebt het of je hebt het niet. Je zenuwstelsel kijkt daar heel anders naar. Voor je zenuwstelsel bestaat zelfvertrouwen uit twee kanten.
Je krijgt een appje. Iemand vraagt iets van je buiten de afspraken om. Vanbinnen voel je meteen: nee, dit wil ik niet. Toch typ je een vriendelijk antwoord of formuleer je het zachter dan eigenlijk klopt.