Wat heeft zelfvertrouwen eigenlijk met je zenuwstelsel te maken? Die twee hangen nauwer samen dan je misschien denkt. Zelfvertrouwen wordt vaak gezien als een eigenschap. Je hebt het of je hebt het niet. Je zenuwstelsel kijkt daar heel anders naar. Voor je zenuwstelsel bestaat zelfvertrouwen uit twee kanten.
Deze blog gaat over die tweede kant. Die vormt namelijk de échte basis van rust in je zenuwstelsel. Je leest waar dat vertrouwen vandaan komt en hoe je het in je eigen leven gaat herkennen.
Bij zelfvertrouwen denken de meeste mensen aan geloven in jezelf of ergens voor durven gaan. Dat gaat vooral over de buitenwereld en hoe je daarin overkomt. Voor je zenuwstelsel is dat niet de kern.
Wat je zenuwstelsel nodig heeft, noem ik liever zelftrouw: trouw aan jezelf. Zelftrouw betekent dat je jezelf niet in de steek laat. Je voelt wat je nodig hebt en neemt je grens serieus. Je handelt daarnaar, ook als dat spannend is of een ander teleurstelt.
Je zenuwstelsel komt tot rust zodra het leert: wat er ook gebeurt, ik ben er voor mezelf. Uit die zelftrouw groeit vervolgens vanzelf meer zelfvertrouwen.
Veiligheid werd vroeger vaak gecreëerd door aan te passen of door te pleasen. Je zenuwstelsel leerde dat de verbinding met anderen alleen bleef bestaan als jij jezelf opzij zette.
Dat is eigenlijk heel logisch. Je zenuwstelsel kent twee manieren om veiligheid te zoeken: vechten of pleasen. Vechten is jezelf bewijzen of grip houden. Pleasen is de ander geruststellen of jezelf wegcijferen.
Allebei zijn ze een poging om hetzelfde te bereiken: veiligheid, op de enige manier die je systeem toen kende.
Dit sluit aan bij onderzoek van psychiater Stephen Porges. Hij ontdekte in 1994 dat je zenuwstelsel continu scant op veiligheid en gevaar, nog voordat je dat zelf doorhebt. Therapeut Deb Dana bouwde daarop voort: herstel ontstaat zodra je zenuwstelsel ervaart dat er iemand voor je zorgt. Bij een kind is dat een ouder. Bij een volwassen vrouw word jij dat zelf.
Niet iedereen in de wetenschap is het volledig eens over deze theorie. Wat ik wel telkens terugzie, bij mezelf en bij de vrouwen die ik begeleid, is dat de onrust afneemt zodra je zenuwstelsel weet en voelt dat jij jezelf niet meer in de steek laat. Dat is wat ik zelftrouw noem.
Ik herken dit uit mijn eigen leven. Dit jaar besloot ik om niet naar een spiritueel festival te gaan waar ik al jaren kom. Een paar jaar geleden was ik waarschijnlijk toch gegaan, uit gewoonte of omdat ik dacht dat ik iets zou missen. Nu keek ik eerlijk naar mijn lichaam en mijn energie. Ik ben hooggevoelig en weet dat een heel weekend met veel prikkels en mensen mijn systeem overvraagt. Dus bleef ik thuis.
Voor mijn zenuwstelsel is dat een belangrijke ervaring. Mijn lichaam merkt steeds vaker dat ik luister naar wat ik voel, in plaats van mezelf over mijn grens heen te duwen. Het leert dat ik op mezelf let. Ik laat mezelf niet meer in de steek. Ik ben er voor mezelf. Dat is zelftrouw in de praktijk.
Je merkt dit patroon in gewone situaties. Je zegt ja terwijl je nee voelt. Je voelt je leeg na een gesprek waarin je je woorden hebt ingeslikt. Je weet achteraf precies waar je over je grens ging.
Dit groeit doordat je zenuwstelsel keer op keer ervaart dat jij jezelf niet meer in de steek laat. Elke keer dat je voor jezelf zorgt, ook als dat spannend is, leert je systeem een beetje meer zelftrouw. Daaruit groeit vanzelf meer zelfvertrouwen. Dat vraagt herhaling. Het is geen knop die je in één keer omzet.
Zelfvertrouwen gaat meestal over geloven in jezelf en durven, gericht op de buitenwereld. Zelftrouw gaat over jezelf niet in de steek laten: je grens voelen en ernaar handelen. Zelfvertrouwen groeit uit zelftrouw.
Je zenuwstelsel ervaart zelftrouw als veiligheid, niet zelfvertrouwen op zich. Die veiligheid ontstaat doordat jij jezelf niet in de steek laat, ook als je grens wordt geraakt. Daaruit groeit vanzelf zelfvertrouwen.
Ja, dat gaat via zelftrouw. Elke keer dat je voor jezelf zorgt in plaats van jezelf weg te cijferen, leert je zenuwstelsel een beetje meer zelftrouw. Daaruit groeit vanzelf meer zelfvertrouwen.
Pleasen is een overlevingsreactie. Je zenuwstelsel leerde ooit dat aanpassen de enige manier was om veilig te blijven in contact met anderen.
Zelftrouw opbouwen is waar in Key to Freedom aandacht aan wordt besteed. Stap voor stap leert je zenuwstelsel dat jij jezelf niet meer in de steek laat. Resoneert dit met je, dan is dit jouw volgende stap.
In liefde, Leonie Zoraji ♥
Dit artikel is gebaseerd op eigen ervaring en op gangbare theorieën over het zenuwstelsel. Het vervangt geen medisch of therapeutisch advies. Heb je ernstige klachten op het gebied van je zenuwstelsel of mentale gezondheid, raadpleeg dan een arts of therapeut.
Wat heeft zelfvertrouwen eigenlijk met je zenuwstelsel te maken? Die twee hangen nauwer samen dan je misschien denkt. Zelfvertrouwen wordt vaak gezien als een eigenschap. Je hebt het of je hebt het niet. Je zenuwstelsel kijkt daar heel anders naar. Voor je zenuwstelsel bestaat zelfvertrouwen uit twee kanten.
Je krijgt een appje. Iemand vraagt iets van je buiten de afspraken om. Vanbinnen voel je meteen: nee, dit wil ik niet. Toch typ je een vriendelijk antwoord of formuleer je het zachter dan eigenlijk klopt.
Iemand zei laatst tegen me: "Jij bent unfuckwithable." Ik moest lachen. Ik had nog nooit van dat woord gehoord. Ik zocht het op — en het resoneerde meteen. Alsof er eindelijk een woord was voor hoe ik me voel. Stevig bij mezelf, in mijn vrouwelijke kracht. Unfuckwithable...
Terwijl je innerlijk al veel hebt geheeld en je trilling is verhoogd, ervaar je in je dagelijks leven vaak nog de mismatch. Je zenuwstelsel reageert nog vanuit oude programmering, waardoor je onbewust in de stand van 'aanstaan' blijft staan. Je voelt schuld wanneer je kiest voor je eigen koers, de schaamte bij het innemen van je plek, of de angst...
Mijn geliefde zuster, je vraagt naar de ware Maria Magdalena, niet naar het beeld dat de eeuwen over mij hebben gelegd, niet naar de vervormde figuur die de kerk creëerde om mij het zwijgen op te leggen, maar naar de vrouw die ik werkelijk was – en nog steeds ben.
Er was eens een ziel, tijdloos en wijs, die keer op keer terugkeerde naar de aarde om het heilige vrouwelijke te dragen, te belichamen en te beschermen. Bij elke incarnatie bracht zij de zachte kracht van liefde, intuïtie en creatie met zich mee. Maar telkens opnieuw werd haar licht gedoofd door een wereld die niet klaar was om haar te ontvangen....
Er is een oeroude pijn die leeft in het lichaam van bijna elke vrouw. Een stille, diep ingesleten angst. De angst dat je iets verkeerd hebt gedaan. Dat je te veel was. Te gevoelig. Te vrij. Te krachtig. En dat dát de reden was waarom je werd afgewezen. Het is de pijn van Eva. De vrouw die 'fout' koos. Die...
Bestaat de vrije wil eigenlijk wel? Of is het gewoon een spiritueel toneelstuk, geregisseerd door iets groters dan jij? Het ego roept meestal vol overtuiging: natuurlijk bestaat de vrije wil! Jij maakt keuzes. Jij bepaalt. Jij zegt ja of nee. En ja, op het niveau van de persoonlijkheid lijkt dat ook zo. Je voelt verlangen, je stelt doelen, je volgt...