Ik ben unwithfuckable - en jij?

Iemand zei laatst tegen me: "Jij bent unfuckwithable." Ik moest lachen. Ik had nog nooit van dat woord gehoord. Ik zocht het op — en het resoneerde meteen. Alsof er eindelijk een woord was voor hoe ik me voel. Stevig bij mezelf, in mijn vrouwelijke kracht. Unfuckwithable...

Het is een staat waarin je jezelf niet meer verliest. Je leeft niet langer vanuit aanpassing, oude bescherming of de angst om afgewezen te worden. Je blijft bij jezelf, ook in contact met anderen. Je voelt wat van jou is en wat niet. En je houdt jezelf niet langer klein.

Vroeger was dat anders. Ik deed alles om aardig gevonden te worden. Ik probeerde harmonie te bewaren, deed mijn best om goedkeuring te krijgen en hield me klein om geen gedoe te veroorzaken. Alles om maar niet afgewezen te worden.

Nu is dat voorbij. Hoera!! 

Laatst was ik op een bijeenkomst waarin ik vroeger precies dat had gedaan: mezelf aanpassen, glimlachen, invoelen, zorgen dat iedereen zich prettig voelde. Deze keer bleef ik gewoon mezelf. Geen spanning, geen twijfel, geen behoefte aan bevestiging. Ik was er gewoon. Rustig en stevig. Dat moment was voor mij het bewijs: ik ben vrij!

Unfuckwithable is voor mij meer dan innerlijke rust. Het is de staat waarin je jezelf niet langer inhoudt. Waarin je niet meer terugschiet in oude patronen zodra het spannend wordt. Waarin je voelt: ik ben hier niet om klein te blijven. Ik ben hier om mijn plek in te nemen en mijn rol te leven.

Dat is waar het voor mij uiteindelijk over gaat. Niet alleen innerlijk weten wie je bent, maar ook gaan staan voor wie je bent. In je dagelijks leven. In contact met anderen. In wat je kiest en waar je niet meer in meegaat.

Dus wie ben ik?
Ik ben unfuckwithable.
En jij?

Liefs, Zoraji

P.S. Ik vond de term unfuckwithable zó raak, dat ik hem inmiddels zelfs in de slogan van New Earth Creation heb verwerkt. Dat zegt genoeg, lijkt me.