Ik ben unwithfuckable - en jij?

Iemand zei laatst tegen me: "Jij bent unfuckwithable." Ik moest lachen. Ik had nog nooit van dat woord gehoord. Ik zocht het op — en het resoneerde meteen. Alsof er eindelijk een woord was voor hoe ik me voel. Onaantastbaar in mijn rust, helder in mijn kracht. Unfuckwithable...

Het is een staat van zijn waarin niets je nog uit balans trekt. Je leeft vanuit je kern. Je weet wat van jou is en wat niet. Je blijft aanwezig, wat er ook gebeurt.

Vroeger was dat anders. Ik deed alles om aardig gevonden te worden. Ik probeerde harmonie te bewaren, deed m'n best om goedkeuring te krijgen, hield me klein om geen gedoe te veroorzaken. Alles om maar niet afgewezen te worden.

Nu is dat voorbij. Hoera! Laatst was ik op een bijeenkomst waarin ik vroeger precies dat had gedaan: mezelf aanpassen, glimlachen, invoelen, zorgen dat iedereen zich prettig voelde. Deze keer bleef ik gewoon mezelf. Geen spanning, geen twijfel, geen behoefte aan bevestiging. Ik was aanwezig, rustig en helder. Dat moment was voor mij het bewijs: ik ben vrij!

Unfuckwithable is meer dan innerlijke rust. Het is zielskracht. Je leeft vanuit je centrum, verbonden met iets wat niet meer te verstoren is. Je weet dat jouw licht niet afhankelijk is van wie het ziet of erkent. Er is niets meer te verdedigen, niets meer te fixen, niets meer te bewijzen. Je bént.

Dus wie ben ik?
Ik ben unfuckwithable 
En jij?