Reading overledene
Vul een subtitel in

Een andere kijk op de dood

Is de dood het einde? Bestaat er een hemel waar gelovigen naartoe gaan na hun dood? Kunnen we slechts uit deze twee visies kiezen, of bestaat er ook een andere kijk op de dood? Eén die meer hoop biedt, één die logischer en eerlijker is... 

Volgens mij wel. Als medium maak ik regelmatig contact met gene zijde; met mensen die over zijn gegaan en gidsen die ons begeleiden in ons leven op aarde. Wie dit een keer meemaakt, wie dit zelf voelt of hoort, weet dat de dood niet het einde is...

Zoek jij antwoorden, hoop en steun, neem dan contact met mij op. Het is tijd om de sluier van het grootste geheim af te trekken: er is leven na de dood. Zij die hun blik willen en durven verruimen, kunnen dit zelf ervaren.

Luna Magdalena

Worstel jij met de dood van een dierbare, wil jij antwoorden op vragen die nog open staan, of wil je voor even het gevoel hebben dat jouw dierbare aanwezig is, vraag dan om een individueel consult. Stuur mij een foto en wat achtergrondinformatie en je krijgt van mij een boodschap van gene zijde. 

De kosten voor een reading op afstand zijn € 120. 

Reading op afstand boeken

Als je een reading boekt, kun je foto's van de overledene uploaden. Jouw verhaal en toelichting op je verzoek tot een reading kun je bij 'bericht' vermelden. Na het boeken word je meteen doorgeleid naar een pagina waar je met iDEAL de reading kunt betalen. Ik zal zo spoedig mogelijk contact met je opnemen voor de planning en het verloop van de reading.

Geschiedenis van de dood

Hoe wij tegen de dood aankijken en hoe wij ermee omgaan is in de loop der tijd sterk veranderd. Sterven is van een natuurlijk onderdeel van het leven, waarin wijzelf de regie voerden, tot een angstige en kille bedoening geworden, waarin we ons over moeten geven aan het oordeel van anderen (dominee en doktor).

Omdat leven na de dood nog niet wetenschappelijk is bewezen, hebben wij er afstand van gedaan. Angst en onwetendheid voeren bij ons, de moderne westerse mens, de boventoon. Dat was ooit anders...

Onder natuurvolken is de dood een natuurlijk onderdeel van het leven. De persoon in kwestie weet en voelt dat zijn tijd erop zit. Hij zal spoedig terugkeren naar het eeuwige leven, daar waar de voorvaderen wachten. Op het moment van sterven geeft hij in dankbaarheid zijn lichaam terug aan moederaarde, waarna zijn geest terug kan keren naar het licht.

Ook in de vroege culturen (voor het Christendom) bestond er nog geen taboe op het sterven. Onze voorouders hadden een vast geloof in leven na de dood. De stervende werd daarom goed verzorgd op reis gestuurd naar het hiernamaals. De Tibetaanse en Egyptische dodenboeken zijn hiervan het tastbare bewijs.

Met de komst van het Christendom veranderde dit allemaal. De natuurlijke overgang werd een angstige rechtsgang; of je komt in de hemel (gelovigen) of in de hel (ongelovigen). Uit angst voor het laatste oordeel gaven veel mensen hun vrijheid op. We blazen niet meer in dankbaarheid onze laatste adem uit, maar zijn verkrampt geraakt door angst voor het oordeel van God,

De opkomst van de wetenschap heeft de greep van de kerk losser gemaakt. De dood wordt niet meer geassocieerd met het oordeel van God, maar als een logisch einde van een ziek en uitbehandeld persoon. Als de arts in kwestie geen hoop meer op genezing heeft, dan kan en mag de dood intreden. De meeste mensen sterven tegenwoordig dan ook in een kil ziekenhuis, al dan niet geholpen door een arts.

En nu? Wij maken immers nieuwe geschiedenis. Wat mij betreft leren we het sterven weer zien als een natuurlijke en verrijkende ervaring, als een terugkeer naar het leven in licht, een leven in vol bewustzijn.

Mijn visie op de dood

De meeste mensen zijn bang voor de dood. Waarom? Omdat ze onwetend zijn. Ze weten niet wat er gebeurt als de dood intreedt, ze weten niet of er nog iets is na het uitblazen van de laatste adem. Wat ze wel weten is dat hun naasten intens verdrietig achterblijven. Rouwen om een dode is een langdurig proces, waar sommigen zelfs nooit helemaal bovenop komen; ze blijven verdrietig. Dat is niet nodig. Het stervensproces kunnen we niet omdraaien, onze kijk erop wel. Dat geeft verlichting...

Afscheid nemen van een geliefde doet pijn. Daaraan ontkomen we niet. Maar we kunnen het proces van loslaten wel eenvoudiger maken, als we ons beeld van de dood bijstellen. Als we ons openen voor alternatieven. En die zijn er.

Tal van mensen hebben in hun leven een bijna-dood ervaring gehad. Ze hebben als het ware hun lichaam voor even verlaten. Bijvoorbeeld tijdens een operatie in het ziekenhuis. Hun ervaringen vertonen grote overeenkomsten: je komt in een wereld van licht en liefde terecht, waardoor een terugkeer naar het aardse bestaan vaak een grote opgave is. Liever waren zij daar gebleven....

Ook krijgen steeds meer mensen telepathisch contact met de wereld van licht en liefde. Gechannelde boodschappen die op het internet worden verspreid of in boekvorm worden uitgegeven. De boodschappen vertonen grote overeenkomsten: we leven in een bijzondere tijd, een tijd van verandering, een tijd waarin de sluiers met de geestelijke wereld dunner en dunner worden.

Ook ik heb telepathisch contact met de lichtwereld. Al bijna 20 jaar krijg ik boodschappen door. Of voor mezelf, of voor anderen of over de toestand in de wereld. Boodschappen die ik niet zelf kan verzinnen, maar die ik doorkrijg als ik mezelf ervoor openstel. Na deze ervaring twijfelt er geen haar meer op mijn hoofd over leven na de dood.

Wat is de aard van de boodschappen die ik doorkrijg? We hebben niet alleen een lichaam waarmee we ons kunnen verplaatsen op aarde, niet alleen een hoofd om beslissingen mee te nemen, maar ook een ziel. Ons onsterfelijke deel dat zich terugtrekt in de wereld van licht en liefde, zodra het lichaam sterft.

Onze ziel kiest een belichaming op aarde om ervaringen op te doen in de stof. Bijvoorbeeld leren omgaan met menselijke verlangens en heftige emoties. Om dit te kunnen ervaren, moet een ziel een belichaming aannemen op aarde. Dat lukt niet in de wereld van licht en liefde, wel in de aardse wereld vol tegenstellingen en strijd. Is de gewenste ervaring opgedaan, dan trekt de ziel zich weer terug.

Terug in de lichtwereld komt de ziel allereerst terecht in de zogenaamde white room. Hier wordt hij verzorgd en kan hij weer wennen aan het leven in licht en liefde.

Om het aardse leven volledig te kunnen ervaren, verliest de ziel de herinnering aan het licht, zodra hij wordt geboren. We zijn het vergeten, waardoor we volledig op kunnen gaan in ons aardse leven. Nu we in principe voldoende ervaringen hebben opgedaan, mag de herinnering weer gewekt worden. We mogen ons weer herinneren dat we naast een sterfelijk deel (lichaam), ook een onsterfelijk deel (ziel) hebben.

We leven in een bijzondere tijd. Wie nu de moeite neemt om zich te ontworstelen aan oude en eenzijdige opvattingen over de dood, zal dit zelf kunnen ervaren. We zich echter vastklampt aan oude, bange en kille opvattingen, om wat voor reden dan ook, zal dit genoegen niet smaken. Zij zullen pas hun ogen openen, nadat ze hun laatste adem hebben uitgeblazen. Pas dan zullen zij zich beseffen, dat zij zichzelf en hun naasten een hoop leed hadden kunnen besparen...

Luna Magdalena