Wie zijn wij


Ruim 45 jaar geleden werden wij geboren in normale gezinnen in gewone straten in Nederland. Luna in het hoge noorden en Ismaël in het drukke westen. Onwetend van elkaars bestaan groeiden wij op. Na het behalen van onze diploma's Commerciële Economie (Luna) en Politicologie (Ismaël), stortten wij ons op de arbeidsmarkt; Luna in de commerciële dienstverlening en Ismaël in de overheidscommunicatie. In onze eerste levensjaren hebben we voldoende aardse ervaring opgedaan om niet vervreemd te raken van onze omgeving en om te leren communiceren met de mensen die openstaan voor onze boodschap.

Tot zover niks bijzonders. Maar toen begon er bij ons alletwee iets te knagen. Een gevoel van onvrede met het ‘gewone leventje’ werd met de dag groter. Alsof een innerlijke drang ons aanspoorde eens verder te kijken dan onze neus lang is. Luna ontwaakte op de behandeltafel van een reiki-master, Ismaël met behulp van een visioen tijdens een sessie bij een creatief therapeute. Een weggestopte herinnering aan een geestelijk leven achter de aardse sluiers werd geactiveerd.

Dit ontwaken was het startsein voor een zoektocht naar onze ware aard en missie. Een aantal jaren van intensieve heling brak aan. Een tijd waarin de pijn uit dit leven en vorige levens geheeld kon worden. Pijn die de herinnering verlamde, die onze aandacht vasthield aan aardse zaken, die het doorkomen van ons geestelijk bewustzijn in de weg stond. Pijn van het niet gezien worden, van het niet begrepen worden. Maar ook pijn van achtervolging, marteling en de dood.

Halverwege onze helende reis stonden we plotseling oog in oog met elkaar. Een herinnering aan een gedeelde oorsprong ontwaakte, een herinnering aan een-zijn. Dankzij ons doorzettingsvermogen en de liefdevolle hulp van onze vrienden van het licht, staan wij weer in onze kracht en kunnen we onze boodschap gaan uitdragen. Een boodschap over een groot veranderingsproces waarin Moeder Aarde en de mensheid zich thans bevinden, een boodschap over de komst van een nieuwe tijd en een nieuwe aarde.

Luna & Ismaël    

 


Het verhaal van Luna

 
Proloog uit ons boek 'De Wederopstanding'
 

Mijn ogen werden geopend in 1997, in de tijd dat ik een stressvolle baan had in de commerciële dienstverlening. Ik was zwanger en lag met bekkeninstabiliteit op de behandeltafel van een natuurgenezeres. Tijdens de behandeling spraken we over de universele levensenergie en de reden van ziek zijn. ‘Maar in geesten geloof ik niet,’ zei ik. Tegen beter weten in, want de herinnering aan mijn contact als klein meisje met de lichtbollen en onzichtbare vriendjes was nog in mijn geheugen aanwezig. ‘Ze bestaan wél,’ zei de genezeres, ‘ze helpen mij nu ook met jouw behandeling.’ En ik geloofde haar, sterker nog, het was ook mijn waarheid.

Al mijn herinneringen aan vroeger kwamen terug. Hoe ik de mooiste kleuren en lichtbollen zag, hoe ik hele gesprekken voerde met mijn onzichtbare vriendjes. Ook herinnerde ik me het allereerste bewuste contact. Op een avond vroeg ik: ‘Als jullie er zijn, willen jullie dan twee klopjes op mijn kussen geven?’ Hoe blij was ik toen er twee klopjes volgden. Het was voor mij als kind de normaalste zaak van de wereld. Een wereld die ik met niemand kon delen.

Mijn herinneringen gingen ook terug naar de tijd van de middelbare school, hoe eenzaam ik was. Ik had wel een paar vriendinnen, maar die vriendschappen waren vrij oppervlakkig. Ik voelde me niet op mijn plek, ik hoorde nergens echt bij. Ik had één keer een vriendje, voor drie maanden. Verschrikkelijk vond ik het om uit te gaan, maar als ‘normaal’ meisje ga je naar de disco, dus ging ik mee. Tegen mijn gevoel in en met een knoop in mijn buik.

De pubertijd heb ik niet als echte puber beleefd. Ik was op mezelf, in mijn eigen wereld, daar waar ik me prettig en veilig voelde. Later zeiden mijn ouders weleens: ‘Aan jou hebben we niets gemerkt als puber.’ Nee, ik was zo mak als een lammetje, probeerde mijn ouders altijd te behagen door niets verkeerds te doen, uit angst ver­worpen te worden. Altijd op zoek naar bevestiging en goedkeuring.

Op de behandeltafel bij de natuurgenezeres gingen mijn ogen open. De daaropvolgende periode was het begin van mijn proces van bewustwording, het begin van een zoektocht naar mijn ware aard en missie op aarde. Oftewel, het begin van de zoektocht naar mijn ziel en zaligheid.

Hongerig was ik naar geestelijk voedsel. Ik begon met lezen, lezen en nog eens lezen. Ik volgde talloze workshops op spiritueel gebied. Reiki was mijn eerste stap, daarna volgden o.a. channelen, aura- en chakrahealing, Shamballa, Magnified Healing, meditatietechnieken, sjamanisme en Feng Shui.

Mijn spirituele ontwikkeling kwam in een stroomversnelling, er was geen weg terug. En ik heb altijd geweten: ik doe het niet alleen voor mezelf, ooit zal ik mijn kennis en wijsheid doorgeven aan anderen. En nu dit boek schrijvende, realiseer ik me dat ik van een grijze muis ben veranderd in een trotse adelaar. Een adelaar met een bijzondere boodschap voor een ieder die het lezen en horen wil.

 


Onze ontmoeting


Hoofdstuk 1 uit ons boek 'De Wederopstanding'

Door Luna:
 

Ik ben gelukkig getrouwd en tevreden met mijn leventje; mijn gezin met drie kinderen, mijn eigen bedrijf gericht op Feng Shui advies en het geven van spirituele workshops, het contact met de lichtwereld en met mijn andere dingetjes op spiritueel gebied. Mijn man is een aards type, maar dit gaat prima samen. We laten elkaar vrij en heb­ben respect voor elkaars ziens- en leefwijze. Ik heb mijn zeker­heden opgebouwd en voel mij veilig.

Mijn verhaal begint op het moment dat ik bezig ben met de laatste loodjes van mijn helende reis. Tenminste… dat denk ik. Dat deze loodjes slechts het begin vormen van een verdere ontdekkingstocht naar mijn ware aard en missie, kan ik nu nog niet bevroeden. Mijn helende reis begint pas. Gelukkig heb ik geen idee wat mij allemaal nog te wachten staat...


De ontmoeting met mijn tweelingziel

Voorjaar 2006
Want daar is de dag die de grote verandering in mijn leven inluidt. De dag waarop de deur van het spiritueel centrum, waar ik dat week­end een cursus volg, wordt opengedaan door een aantrekkelijke man van mijn leeftijd. Hij wijst mij de plek waar ik mijn jas en schoenen kan laten. We stellen onszelf aan elkaar voor. ‘Ik ben Ismaël.’ ‘Hoi, ik ben Luna.’ Het hele weekend worden we als magneten naar elkaar toegetrokken. We hebben veel met elkaar gemeen. Wat ben ik dankbaar voor dit contact. Eindelijk iemand die mij begrijpt en dezelfde dingen leuk vind als ik.

Het vervolg van de cursus is een maand later. De dag ervoor spreken we met elkaar af in een restaurant. We blijven praten, wat hebben we veel uit te wisselen. Bijvoorbeeld over vroeger. Je kunt wel zeggen dat we tegenpolen waren. Ik groeide op in een rustig dorp in het noorden van het land en zat met kakschoenen en collegesjaal in de klas. Ismaël groeide op in een drukke stad in de Randstad en liep in zelfgebreide truien met actiebuttons erop. Ik verstopte me achter andermans rug en vermeed discussies, Ismaël bezocht de ene demon­stratie na de andere. Hij hield van The Doors en The Cure, ik van ABBA en Sade.

Ons contact is voor mij puur spiritueel op dat moment. Ik ben zo blij dat ik eindelijk iemand heb ontmoet waarmee ik écht kan praten. In mijn hart ontwaakt echter een vlammetje, een klein vonkje waarvan ik de warmte nog niet wil voelen. Ik ben immers gelukkig getrouwd. Trouw als ik ben, heb ik in mijn huwelijk nooit naar andere mannen omgekeken. Tijdens de cursus zitten we naast elkaar en ook in de pauzes wijken we niet van elkaars zijde.

Twee maanden later is het laatste deel van de cursus. Wat kijk ik uit naar dat weekend. Via e-mail spreken we af om spirituele plekken te bezoeken in de buurt van het centrum. Tijdens de koffie vertelt Ismaël over een bijzondere droom en de signalen die hij krijgt. Heel voorzichtig uit hij zijn vermoeden dat wij tweelingzielen zijn. Zijn woorden gaan langs mij heen, ik wil ze niet horen. We gaan naar een duizend jaar oude lindeboom, net over de Duitse grens. Terwijl we op een bankje genieten van het eerste lentezonnetje en de energie van de oeroude boom, voelen we een windvlaag aankomen. De wind begroet ons en heet ons welkom…

Aan het einde van de cursus zegt een vrouw plotseling: ‘Wat hebben jullie dezelfde energie, zeg! Zijn jullie soms tweelingzielen?’ Een geweldige schok gaat door mij heen. Wat komen deze woorden binnen! Mijn hart wordt geraakt en maakt een sprong. Een innerlijk weten is wakker geschud. Ismaël is mijn tweelingziel, dus toch. Lang geleden waren wij één ziel, ontsprongen uit de goddelijke bron, één ziel die zich heeft opgesplitst in een mannelijk en vrouwelijk deel. En nu, na talloze jaren, hebben we elkaar weer gevonden. Het is waar en het vuurtje in mijn hart laait op.

De daaropvolgende weken zijn heftig. Ik sta voor een grote keuze en word verscheurd door tegenstrijdige emoties. Ik word heen en weer geslingerd tussen enerzijds intens verdriet en anderzijds gevoelens van gelukzaligheid. Intens verdriet om mijn huwelijk en mijn kinderen, gelukzaligheid om mijn gevoelens voor Ismaël. Mijn hele leven staat op z’n kop en mijn grootste angst, het verliezen van mijn zekerheid en mijn gezin, komt uit. En dat doet pijn, heel veel pijn. Maar er is geen weg terug, mijn hart is sterker dan mijn verstand.

Ik krijg veel hulp uit de lichtwereld. Via woorden die ik in meditatie middels channeling doorkrijg, laten mijn vrienden van het licht me steeds weer terug­gaan naar mijn hart.

Wat zegt je hart, Luna? Luister naar je hart. Door naar je hart te luisteren volg je je gevoel en je gevoel wordt ingegeven door je Hoger Zelf. Die zal áltijd het hogere goed van anderen respecteren. Als jij je hart volgt, is dat niet egoïstisch, maar biedt jij je man en je kinderen die lessen waarvoor zij hebben gekozen in dit leven.

Ik weet, het klopt en ik weet ook, er is voor mij maar één toekomst, een toekomst samen met Ismaël. Hoe moeilijk het ook is, ik neem een beslissing ingegeven door mijn hart. Ik vertel mijn man alles en geef aan dat ons huwelijk over is. Zolang al samen, 18 jaar lief en leed, het is voorbij. De knop is om, er is geen weg terug.

Een paar weken later zie ik Ismaël weer en de eerste zoen volgt. We zijn verliefde pubers en kunnen niet van elkaar afblijven. De gevoelens die we voor elkaar hebben zijn niet te beschrijven. Het gaat zo diep en het is zo vertrouwd samen. Van de meesters krijg ik de volgende boodschap door:

Wij houden zoveel van jou, Luna. Meer dan wij in woorden kunnen uitdrukken. Wij zijn zo blij dat jij je hart hebt gevolgd en met Ismaël samen verder gaat. Er heerst grote vreugde aan onze kant. Weet dat het een unieke gebeurtenis is, een gebeurtenis die zelden voorkomt. Hoe vaak gebeurt het dat je je tweelingziel ontmoet op aarde? Je ontmoet je tweelingziel pas als je daaraan toe bent. Als je de wereld achter je hebt gelaten, de dualiteit ontstegen bent en je volledig richt op het licht. En dat is wat er met jullie allebei gaande is.

Jullie zijn er allebei aan toe om met elkaar verder te gaan en verder te groeien naar het licht. Want samen staan jullie sterk. Samen kunnen jullie de hele wereld aan. Samen zijn jullie gelukkig en samen uiten jullie je vreugde over jullie samenzijn in een dans. Jullie energie en kracht zal overweldigend zijn. Het zal zeeën en oceanen in beweging zetten, het zal de wereld in beroering brengen.

Er zullen mooie dingen voortkomen uit jullie samenzijn. Het aller­mooiste van het allerhoogste staat op jullie te wachten. Maar voor­dat het zover is, is er nog een lange weg te gaan. Er zijn nog vele processen die afgerond moeten worden.

Jullie zitten nu allebei in een periode van overgang. Een hele belangrijke periode in jullie beider levens. Het is belangrijk dat jullie deze periodes op een goede manier afronden. Deze tijd is de basis van jullie succes, de basis van jullie samenzijn voor langere tijd. Nogmaals, er heerst grote vreugde aan onze kant dat jullie elkaar gevonden hebben. Het is een Godsgeschenk. Realiseer je dat.

En nu ik dit boek schrijf, kijk ik met liefde en respect terug op deze heftige periode in mijn leven. De periode dat mijn man niet in een slachtofferrol stapte, maar na het uiten van zijn verdriet en boosheid is opgekrabbeld en in zijn kracht is gaan staan. Diep vanbinnen wist hij dat het goed was en kon hij vrede hebben met de situatie.

Onze  scheiding is in volledige harmonie gegaan en de kinderen zijn gelukkig. Ik voel zoveel dankbaarheid en liefde. De tranen wellen op, zoveel respect heb ik voor mijn ex-man. Ook ben ik heel trots op mijn drie kinderen; ze hebben zich goed door deze zware tijd met grote veranderingen heengeslagen.

Een geheel nieuw leven breekt aan, een leven dat ons voorstellings­vermogen mijlenver te boven gaat. Onze persoonlijke geschiedenis komt tot leven. Onze herinnering ontwaakt…


Het verhaal van Ismaël


Thuiskomen bij mijn tweelingziel


Eind 2005 zette ik, Ismaël, een streep onder mijn huwelijk, begin 2006 opende ik de deur van een spiritueel centrum voor een medecursiste. Tijd en ruimte maakte plaats voor liefde en herkenning. Voor mij stond de vrouwelijke helft van mijn ziel: mijn tweelingziel. Door het oude leven af te sluiten opende ik letterlijk en figuurlijk de deur naar een nieuw leven, een leven samen met mijn tweelingziel. De herinnering aan onze gezamenlijke geschiedenis ontwaakte, een glimp van een toekomst vol liefde en harmonie werd ons getoond. Voor het uit laten komen van die zonnige toekomstdroom, moesten we keihard aan de slag in het hier en nu. Zowel met onszelf als met elkaar. Een jarenlang proces van diepgaande heling brak aan. In relatieve afzondering werd oude pijn getransformeerd en beperkende overtuigingen overboord gegooid. Tien jaar later zijn we klaar om de wereld deelgenoot te maken van ons avontuur vol liefde, passie, vergeving en dankbaarheid.

Om een ieder een indruk te geven hoe het voelt om je tweelingziel te ontmoeten, volgt nu de brief die ik een aantal weken na onze ontmoeting heb geschreven aan mijn geliefde tweelingziel:
 

Lieve tweelingziel,

Waar staat ons huis? Waar voelen wij ons thuis? Iedereen speelt wel eens met deze onzekere gedachte. Zeker de mensen die zich nooit helemaal thuis hebben gevoeld in de omgeving waarin zij ooit werden geboren. Waar is ons huis? De Navajo indianen weten het antwoord: jouw huis is daar waar de wind jouw naam kent.

In maart dit jaar vierden wij onze kennismaking, of eigenlijk, onze hernieuwde kennismaking. In het voorjaarszonnetje onder de 1000 jaar oude Lindeboom werden we begroet door de wind. Het geritsel van de bladeren kondigde de bries aan, die even later onze wangen streelde. Nu, zes weken later, dringt de ware betekenis tot mij door: de wind heette ons welkom. Even daarvoor waren wij thuisgekomen.

Onze ontmoeting heeft een ware storm in ons leven ontketend. Ons hoofd is de kluts kwijt, ons hart heeft het heft in handen genomen. Ons hart dat zoveel liefde kan en wil geven, ons hart dat zo verlangt naar de liefde van de ander. We hebben ons laten optillen en meevoeren op de golven van liefde. Hadden we een keus? Lang genoeg hebben we tegen de luchtstroom ingevlogen, nu is het tijd voor volledige overgave. Hebben we een keus?

Lieve tweelingziel, wij staan aan de vooravond van een heel bijzondere gebeurtenis: wij gaan een heilige verbintenis aan, een heilig huwelijk tussen het vrouwelijke en mannelijke, waardoor wij samen op mogen gaan in Gods licht. Wij zijn dappere strijders gebleken, wij hebben ons ooit in het ongewisse gestort om bij ons hart, de bron van liefde, uit te komen. Onze ontmoeting is de prijs die we daarvoor hebben gekregen. Het is geen slotstuk, maar een bekroning van ons werk tot nu toe. Een aanmoedigingsprijs om door te gaan op de ingeslagen weg, een weg die we nu hand in hand mogen afleggen.

Onze weg ligt bezaait met rozen, in alle kleuren en geuren. Gebruik je zintuigen en bewonder de schoonheid ervan. Nog meer geheimen van de magie van het leven zullen ons worden getoond, want onze liefde voor elkaar werkt als een magneet. We zullen overladen worden met geschenken, maar ook met nieuwe uitdagingen. Leven in het licht betekent de waarheid leven. Eerlijk zijn tegen jezelf, tegen je partner, tegen alles en iedereen.

Leven in licht betekent dan ook dat alles wat het licht tegenhoudt, alles wat volledige oprechtheid in de weg staat, opgeruimd zal moeten worden. En de enige gids die ons daarbij ongeremd mag leiden is ons hart.

Door ons volledig over te geven aan de ander, maken we van onze tocht een dans, een lichtvoetige, spannende en liefdevolle dans. Een dans die ons op grote hoogte zal brengen. Door elkaar volledig te vertrouwen, kunnen we onze ogen sluiten en ons laten meevoeren op het ritme van de ander, kunnen we ons laten wiegen in de armen van de ander. Misschien maken we ooit een misstap, niets menselijks is ons vreemd, maar geloof in de goede intentie zal ons weer verder helpen. De intentie van leven in licht, een leven waarin alles mag, 'fouten' maken ook.

De naam die ik jou gaf, witte bizonvrouw, kwam destijds spontaan in mij op. Je vroeg naar de betekenis ervan. Het wit verenigt alle kleuren in zich; jij bent de dualiteit ontstegen, jij ziet de ware mens en niet zijn uiterlijke vertoning. Door jouw licht te laten schijnen, kunnen anderen hun eigen pad ontdekken.

De bizon staat voor dankbaarheid. Ik ben ongelooflijk dankbaar dat jij in mijn leven bent gekomen, dat ik dit geschenk heb mogen ontvangen. Indianen laten niets onbenut van de bizon, alles wordt gebruikt. Zo wil ik ook met jou omgaan; al jouw geheimen wil ik ontdekken, al jouw talenten wil ik bewonderen, al jouw liefde wil ik ontvangen.

En vrouw? Jij bent het levenslustige meisje waarmee ik wil spelen, jij bent de verleidelijke vrouw waarmee ik wil vrijen, jij bent de zorgzame moeder die mij mag koesteren, jij bent de wijze oude vrouw naar wie ik wil luisteren.

Lieve witte bizonvrouw, mijn liefde voor jou is eindeloos en ik hoop dat we vanaf nu voor eeuwig bij elkaar zullen blijven. Allerliefste tweelingziel, welkom in mijn armen, welkom thuis.

Jouw tweelingziel,
Ismaël

 

Lees meer over tweelingzielen