Artikelen - Samen staan we sterker
 |
Samen staan we sterker
Een oproep voor 2012
We leven in zwaar weer. De economie dreigt te bezwijken onder een torenhoge schuldenlast en de politiek is tot op heden niet bij machte het tij te keren. Moeten we bij de pakken neerzitten en hopen op een wonder of kunnen we de huidige situatie ombuigen in ons voordeel? De Amerikaanse presidentsverkiezing dit jaar en de Europese schuldencrisis bieden hoop; zij doen ons beseffen dat we de problemen alleen het hoofd kunnen bieden als we de handen ineenslaan.
Crisis is kans. We zien de kans als we inzoomen op het probleem. Onze politiek en economie zijn gebaseerd op tegenstellingen en strijd. Politieke tegenstellingen tussen visies en strijd om de zetels. In de Verenigde Staten, de grootste democratie op aarde, is de strijd om het presidentschap weer losgebarsten. Een peperduur gevecht waarin zelfs partijgenoten elkaar met pek en veren insmeren. Alles lijkt geoorloofd om de troon te kunnen bestijgen. In Europa beheerst de schuldencrisis het nieuws. De tegenstelling spitst zich toe op het rijke noorden en het arme zuiden. De strijd gaat om het schaarse middel: de euro.
Het probleem is dat we de politiek eenzijdig zijn gaan beschouwen als een arena waarin we andersdenkenden moeten verslaan en de economie is gedevalueerd tot een gevecht om geld. De strijd om macht en rijkdom is belangrijker geworden dan het doel: het creëren van een menswaardig bestaan voor iedereen. Door afstand te doen van de overtuiging dat politiek en economie competities zijn, kunnen we de crisis ombuigen in ons voordeel. De Amerikaanse presidentsverkiezing en de Europese schuldencrisis helpen ons hierbij; dankzij de overvloedige media-aandacht zullen steeds meer mensen gaan inzien dat we zwaar weer beter kunnen trotseren door samenwerking dan door strijd.
Niemand kan in zijn eentje van de Amerikaanse politiek een geoliede machine maken. Obama is geen zwakke president, hij is gestrand in een politieke arena vol tegenstand. Dit is de les van de afgelopen drie jaar. Om het land uit het slop te halen, moeten talentvolle politici over hun eigen schaduw heenstappen, gemeenschappelijke doelen formuleren en gaan samenwerken. Dit geldt ook voor Europa. Geen enkel land kan de Europese economie op sleeptouw nemen. Daarvoor is de steun van alle landen nodig.
Hoe krijgen we onze politieke en economische leiders zover dat ze daadwerkelijk gaan samenwerken? Simpelweg door samenwerking af te dwingen. De druk van onderaf moet worden opgevoerd om de strijd aan de top te staken. Deze ontwikkeling is reeds gaande in de wereld. Vorig jaar begonnen als Arabische lente, inmiddels uitgegroeid tot een mondiaal voorjaar. In veel landen zijn de mensen het spel om de macht en de knikkers zat. Door de straat op te gaan geven ze uiting aan hun ongenoegen over zaken als zelfverrijking, fraude en onderdrukking.
We hebben als mensheid een punt bereikt waarop verandering mogelijk is. De oude systemen kraken in hun voegen, de oude elite verliest aan geloofwaardigheid en steeds meer mensen wensen een nieuw systeem met gelijke rechten en kansen voor iedereen. Tot op heden hebben de protesten geen echte vruchten afgeworpen. De doorgang van de Egyptische revolutie wordt versperd door militairen die bang zijn voor echte veranderingen, de occupy-beweging loopt tegen de onwil van de oude geldelite aan om afstand te doen van hun bevoorrechte positie.
Hoe kunnen we het ontstane vacuüm oplossen? De elite zal moeten inzien dat de dagen van het aandikken van tegenstellingen en het aangaan van de strijd verleden tijd is. De massa doorziet hun spelletjes en voert de druk op om te veranderen. Leiders die zich niet eerlijk en dienstbaar kunnen opstellen dienen plaats te maken voor nieuwe inspirerende mensen, die door samenwerking de kwaliteit van leven voor iedereen willen verbeteren.
Ook de mensen die overal ter wereld de straat opgaan om veranderingen te eisen, moeten bereid zijn tot samenwerking. Ook hier leidt het oproepen van tegenstellingen en het voeren van strijd niet tot het gewenste resultaat. Tot op heden graaft de tegenpartij zich in en drukt de protesten bij tijd en wijle met harde hand de kop in. Voor alle partijen geldt: we mogen verschillen in visie, maar hoeven er niet per definitie om te strijden.
Door over oude pijn heen te stappen, vooroordelen opzij te schuiven en gemeenschappelijke belangen te benadrukken kunnen stappen vooruit worden gezet. Deze strategie van handen ineenslaan neemt misschien meer tijd in beslag dan een krachtige omverwerping, maar zal op de lange termijn meer vruchten afwerpen. Alleen door samenwerking te ervaren wordt het deel van ons leven en kunnen we de strijdbijl voorgoed begraven.
Ismaël Sananda
Terug naar Artikelen
Dit artikel mag verspreid worden, mits onder vermelding van:
Ismaël Sananda - www.newearthcreation.nl