De crisis bezweren met liefde


Pleidooi voor de weg van het hart


Sla de krant open of zet de televisie aan en je weet: er raast een storm over de aarde. Een krachtige wind doet thans alles op zijn grondvesten schudden. Banen staan op de tocht, kosten voor levensonderhoud reizen de pan uit en de schuldenlast drukt zwaar op bedrijven, landen en burgers. Zijn we overgeleverd aan de grillen van het leven? Moeten we ons schuilhouden in de hoop dat de storm vanzelf gaat liggen, of kunnen we de stormachtige wind in ons voordeel ombuigen? Door angstvallig en gemakzuchtig achterover te leunen schieten we niets op, door de uitdaging vol goede moed aan te gaan creëren we een kans op een nieuw leven, een leven waarin we samen sterk staan.

De economische motor sputtert en de politiek kan het euvel niet verhelpen. Het beeld van Vadertje Staat, immer zorgend voor zijn kinderen, wankelt op zijn voetstuk. Gebrek aan visie en een overdaad aan belangenverstrengeling doen de effectiviteit en geloofwaardigheid van de politiek geen goed. Eigenbelang en hebberigheid geven een smet op het blazoen van het bedrijfsleven. Wat kunnen wij, gewone burgers, doen? Ons hoofd in de grond stoppen, ons lot in handen leggen van illustere figuren die zeggen een oplossing voor handen te hebben. Iets anders misschien?

Er is nog een optie: de crisis met elkaar bezweren. Dit is de moeilijkste van de drie. We moeten namelijk onze verantwoordelijkheid nemen en een serieuze inspanning gaan leveren. Niet afwachten, toekijken en anderen bekritiseren, maar zelf de mouwen opstropen. Deze optie is een serieuze overweging waard, want de opbrengst van een gezamenlijke inspanning is vele malen groter dan alleen materiële voorspoed. Door de handen ineen te slaan valt nog iets te winnen; we kunnen het leven op aarde op een hoger plan tillen en een liefdevolle wereld scheppen.

Willen we de crisis in ons voordeel ombuigen, dan is samenwerking geboden. Maar hoe zetten we onszelf aan tot een welgemeende handreiking? Moeten we een schakelaar in ons hoofd omzetten, dienen we een geforceerd toneelspel op te voeren? Als rationele motieven en onderbuikgevoelens ten grondslag liggen aan de samenwerking, dan komen we van de koude kermis thuis. Frustraties vieren hoogtij, het resultaat is teleurstellend en de kans op terugval in oude, egoïstische patronen is levensgroot. Voor een duurzame samenwerking is meer nodig, maar wat?

Samenwerking is een product van het hart. Alleen als we ons hart openen, kan een welgemeende en constructieve samenwerking plaatsvinden. In ons hart bevinden zich namelijk de noodzakelijke bouwstenen, zoals vergeving, dankbaarheid, onvoorwaardelijke liefde en compassie. Met behulp van deze stenen kunnen we een harmonieuze en vreedzame wereld opbouwen, een wereld waar grootschalige conflicten, allesvernietigende oorlogen en nietsontziende plundering tot het verleden behoren.

Hoe verschaffen we ons toegang tot de bron van liefde? Op commando misschien? Als we al succesvol zijn, dan droogt de bron bij de minste of geringste tegenslag op. Om ons hart geheel en voor altijd te kunnen openen, dienen we een lange weg af te leggen, een weg die voert langs de angst in ons hoofd en de onverwerkte emoties in onze buik. Angstvallige gedachten en onverwerkte emoties vormen namelijk blokkades die een welgemeende handreiking in de weg staan. Door ze op te ruimen kan liefde de basis worden van ons doen en laten.

Zit er in ons hoofd dan geen onvoorwaardelijke liefde? Nee. Liefdevolle gedachten worden vaak overschaduwd door angstscenario’s. Wie durft zijn hart te volgen en het stemmetje in zijn hoofd te negeren, het stemmetje dat wijst op de gevolgen voor onze hypotheek en pensioen? Angst voor tekort, om buiten de boot te vallen en voor gek te worden verklaard ligt dikwijls ten grondslag aan onze keuzes. Als angst onze gedachten voedt, dan stellen we in tijden van crises niet het algemeen belang voorop maar ons eigenbelang. Voor een hechte samenwerking moeten we dus de bange gedachten in ons hoofd uitschakelen.

Zit er in ons buik dan geen onvoorwaardelijke liefde? Nee. Als de vlinders na een verliefdheid zijn verdwenen, borrelen angst, boosheid en verdriet als vanzelf weer op. Emoties die soms bij de minste of geringste aanleiding een spoor van ellende door ons leven trekken. Als deze emoties ons doen en laten bepalen, dan vertonen we in tijden van crises geen constructief maar destructief gedrag. Voor een solide samenwerking moeten we dus de onbehaaglijke emoties in onze buik opschonen.

Dat lukt alleen als we onze verantwoordelijkheid nemen. Alleen wijzelf zijn verantwoordelijk voor de huidige situatie en alleen wijzelf kunnen er verandering in aanbrengen. Het leven is geen gegeven, maar een product van onze keuzes. Zolang bange gedachten en wispelturige emoties onze keuzes kleuren, kunnen we de crisis niet in ons voordeel ombuigen. Onze verantwoordelijkheid nemen betekent dat we ons bewust moeten worden van die blokkades. En de crisis helpt ons daarbij; diepverstopte angst, boosheid en verdriet worden aangeraakt en komen naar de oppervlakte, waardoor we ermee kunnen afrekenen.

Dankzij de crisis kunnen we oude, versleten, op angst gebaseerde overtuigingen uit ons hoofd bannen. We ervaren namelijk dat geluk niet schuilt in hoge diploma’s, hard werken en talrijke vriendschappen. Want zo bezit je alles, zo sta je met lege handen. Als we ondervinden dat we ook zonder dikke bankrekening gelukkig kunnen zijn, kan niemand ons nog angst voor tekort aanpraten. Als we merken dat we van geven gelukkiger worden dan van nemen, hoeven we niemand meer tekort te doen. Als we uitvinden dat alleen zijn ook gelukkig maakt, hoeven we ons niet meer in allerlei bochten te wringen voor elkaar.

Dankzij de crisis kunnen we ook de boze, verdrietige en bange emoties in onze buik loslaten. We ervaren momenteel dat de buitenwereld slechts schijnzekerheden biedt; alle zekerheden zijn in korte tijd onzeker geworden. Na het uiten van de boosheid over het ons aangedane onrecht, kunnen we de vuisten ontspannen. Na het opdrogen van de tranen over het in de steek gelaten voelen, kunnen we de zakdoeken opbergen. Als blijkt dat we niet bang hoeven te zijn voor het leven, kunnen we vol goede moed nieuwe stappen zetten. 

De crisis biedt ons dé kans om een liefdevol mens te worden. Door de mouwen op te stropen en de oude ballast in ons hoofd en buik te lozen, scheppen we automatisch ruimte in onszelf voor de liefde uit ons hart. Ons hoofd zal zich vullen met liefdevolle en inspirerende ideeën, onze buik met warme gevoelens en blijdschap. Het individuele opschoonproces vormt dus de basis voor een welgemeende en constructieve handreiking, de basis voor een leven waarin we samen sterk staan.

Bezweren we de crisis met angstscenario’s, dan bedenken we nieuwe wankele constructies. Geven we de regie in handen van de wispelturige krachten in onze buik, dan zijn er louter verliezers. Bezweren we daarentegen de crisis met de liefde uit ons hart, dan scheppen we een vreedzaam en harmonieus leven. Een bankdirecteur die in zijn hart zit, zal niet egoïstisch en hebberig zijn. Een politicus die in zijn hart zit, zal niet kortzichtig en oneerlijk zijn. Een burger die in zijn hart zit, zal zich niet schuilhouden uit angst of gemakzucht. Zij allen gaan op zoek gaan naar nieuwe vormen van samenleven, waarbij ze de opbrengst van hun zoektocht met elkaar zullen delen.

Ismaël Sananda    


Dit artikel mag verspreid worden, mits onder vermelding van:
Ismaël Sananda - www.newearthcreation.nl


Dit artikel is ook geplaatst in het tijdschrift Spiegelbeeld juni 2013
 

 


Overcome the crisis with love


When we read the newspaper or watch television we know a storm is raging over the earth. Everything and everybody is shaking on its foundations right now. Countries, companies and citizens are suffering from high debt, cost of living is rising and jobs are at risk. Should we hide ourselves and hope that the storm dies down naturally, or can we turn the stormy wind in our favor? Sitting back doesn’t solve anything, meeting the challenge gives us the opportunity to create a new life, a life in which we stand strong together.

The economy is sputtering worldwide and politics cann’t solve the problem in a convincing way. The statue of Father State, caring for his children, shakes on his pedestal. Lack of vision and independence do the effectiveness and credibility of politics any good. Self-interest and greed damages the image of companies. What can we, ordinary citizens, do? Bury our head in the ground or blindly follow figures who claim to have a solution. Maybe something else?

There is a third option: to overcome the crisis together. This is the hardest of the three, because we have to take our responsibility. Waiting, criticizing and following others won’t help, rolling up our sleeves does. This option is worth serious consideration, because the proceeds of a concerted effort is many times greater than material prosperity. By joining forces we can uplift life on earth to a higher level and create a loving and harmonious world.

If we want to overcome the crisis, we have to learn to cooperate. But a collaboration isn’t a matter of simply switching a button in our head. If rational motives underlie the cooperation, we miss the change to uplift life on earth. Frustrations will arise, results will be disappointing and the risk of relapsing into old, selfish patterns is enormous. For a strong and long-term cooperation we need something else.

Real cooperation is a product of the heart. Only when we open our hearts, a sincere and constructive collaboration can occur. Our hearts contain the necessary building blocks, such as forgiveness, gratitude, unconditional love and compassion. With these stones we can build a harmonious and peaceful world, a world where large-scale conflicts, devastating wars and ruthless plundering belong to the past.

But how do we get access to the source of love in our hearts? On command, perhaps? If we are successful, the source will probably dry up at the first setback. To open our hearts completely and forever we have to follow a long road, which leads us to the fear in our head and pain in our belly. Anxious thoughts and emotions are often blocking a solid cooperation. When we get rid of these blockages, we can shake hands sincerely.

Is there love in our heads? Not always. Loving thoughts are often overshadowed by fear. Who is brave enough to follow his heart and ignore the voice in his head, which highlights the impact on our mortgage and pension? We fear shortage and we’re afraid of being declared insane. If fear is feeding our thoughts, we tend to put our own interest above the general interest. For a solid cooperation we have to get rid of the fearful thoughts in our heads.

Is there love in our belly? Not always. When the butterflies are gone after an infatuation, fear, anger and sadness will automaticly pop up again. These emotions can cause a trail of destruction in our lives. If these emotions determine our behavior, we exhibit in times of crises destructive behavior in stead of constructive behavior. So for a solid cooperation we have to let go of the uncomfortable emotions in our belly.

Life isn’t a fact, it’s a product of our choices. As long as fear and pain determine our choices, we can not overcome the crisis in a way we all benefite. Taking responsibility means that we break down the blockages inside of us. And the crisis is helping us! Thanks to the current uncertain situation, deeply hidden fear, anger and sadness come to the surface. And coming to the surface gives us the opportunity to let go.

The crisis helps us to dissolve the fearful thoughts in our head. We experience that our happiness doesn’t depend on high qualifications, hard work and numerous friendships. Even without a fat bank account, an executive job and a thousand facebook friends we can be happy. We also find out that we don’t have to controll every aspect of our life and that giving is more satisfying than taking. These eye openers will relieve the tension in our head.

Thanks to the crisis, we can also release the painful emotions in our belly. We are experiencing right now that the world we have created offers false securities. All securities have become uncertain in a relative short time. After expressing our anger, we can relax. After drying our tears, we can store away our handkerchiefs. By realising that we don’t have to stay angry and sad for ever, we can take new steps in good spirits.

The crisis gives us the chance to become loving human beings. By rolling up our sleeves and dissolve the old ballast in our selves, we automatically create space for the love in our hearts. Our head will be filled with loving and inspiring ideas, our belly with warm feelings and joy. So the individual healing process is the basis for a sincere and constructive cooperation, it is the beginning of a harmonious life in which we stand strong together.

If we try to solve the crisis with scenarios based on fear, we build unstable constructions. Solving the crisis with emotions, means that we all become losers. However, if we overcome the crisis with love, we will create a peaceful and harmonious life. A bank manager who opens his heart, will not be selfish and greedy. A politician who opens his heart, will not be short-sighted and unfair. A citizen who opens his heart, will not hide from fear or laziness. They all search for new ways of living and they all share their findings with each other.

Ismaël Sananda


This article may be distributed, provided stating:
Ismaël Sananda - www.newearthcreation.nl